MURI IM KA VESHUR KEMISHE

VALDETE ANTONI
Poezi

Ditë harrimi

14 Shkurt

Ej miku im
Fillimfillimi im
Ka qenë mikesha
e SHËN VALENTINIT

Prandaj, kur të gjithë
festojnë sot
ne kemi
DITËHARRIMI


Për të bukurën pa shtrat

Kur ajo vdiq
burrat që e deshën
nuk ishin në përcjellje
U panë vetëm gratë e tyre
buzëpafshira

Dyzetë ditë më pas, në mesnatë
të martuarve
diçka e ftohtë, diçka e bardhë
u hyri nga dritarja në shtrat
dhe perdet u mekën si fustane nusesh

Nëntë muaj, asnjë ditë më pas
Zoti u fali atyre nga një vajzë
Me buzët dhe sytë e të vdekurës


Vesë tingulli

Hyj në kraharor zoti
si në një djep fyejsh
dhe, luaj në fjetje
me mijëra këmbanëza
që gjej atje
si të vërtetat më të paçuditshme
të kësaj bote
Nga habia ngrij
Dhe, bëhem femër


Ëndrra e luledeleve

Paskan prerë bar të njomë
janë rrokullisur kaq shumë luledele
që tkurrur nën diell
flenë si fëmijë kryegjunjë
Po pij këngën e barit
duke parë ëndrrat e luledeleve
në gjumin e tyre të qumësht
...luledelet na paskan njohur...


Çudia e duarve

Çudia e duarve nuk është tek prekja
por tek ajo që ato dinë të mos prekin
Lëvizjet mpirëse ruajnë fshehtësinë
dhe hyjnë magjishëm tek thellësia


Përndritje

Kupa e kaltër
vezullon në puthjen me veten
pasqyruar mbi tryezë
Lulet kurrë s`i kam parë
të përkëdhelen kësisoj
tek buzët e kupës
Gjithshka këtu është përndritje
Pra, ti po vjen


Pleqërisht

Tani le të ulemi
në kolltukë të vjetër lëkure
të mbledhim lëmshe pleqërisht
Kape fillin tim të fanellës
mblidhe, ja kështu si unë
Oh të ra nga duart
Kape, kape prap
Ne mbledhim lëmsha
dhe rrimë pa fanella


Muri im ka veshur këmishë

Ngjitur me shtratin kam murin tim
e bardha i është fshirë vende vende
diku janë format e trupit
diku vizatimet e mendjes

Jam ngjeshur tek muri gjithë natën
e kapja me thonj si mace
nëpër gjumë i thoja
kam frikë
ai më lëpinte faqet

Ti murin tim nuk e njeh
s’ke për ta parë ndonjëherë
po nuk mund ta mbaj të fshehtë
Ai e mori këmishën tënde natën


Legjenda e humbur

Thuhet se Zoti
derdhi mushtin e jetës
në Gang

Miliona vjet
miliona njerëz
lahen aty

Legjenda e humbur thotë
se lumi vetë lahej
te ne të dy


Dashuria

Ajo, mi lidhi sytë
me fasha drite
Më rrotulloi e më rrotulloi
për të parë në shkëndijime
Botë qelibari
ku harbonin kaproj
me degë mareje të mbira mbi kokë
nga farëzat e fryteve të fjetjeve

Ajo, më shloi
të jetoja në Kinemanë time
ku u fryja fosileve të këngëve
në rruzuj sedefi
Më firëzoheshin nëpër trup
gjithë lëng dëshire
me aromë dritëzash bjeshkore

Ajo m`ia preu fytin gëzimit
kur zgjati qafën
të pinte pklën e pikës së madhe
Ishte Ajo që mia preu fytin
gëzimit tim
të voglit gëzimit tim

Ajo më rrotullon
dorëmpirë për supësh
Më takon me format e mia
në zbritje
duke më zgjidhur sytë
më tregon trungun tim
që prek si qukapik
vetveten


Rrumbullakësia e kokës

Kot thonë që koka është e rrumbullakët
Ajo është qindrakatrorëshe
Hapen,mbyllen, hapen, mbyllen...
Katrorë me brava të prishura
katrorë me gjuhëza të nxjerra
katrorë me çelësa të thyer brenda
Ka nga ato që s`hapen kurrë
Dhe japin përfytyrimin e gabuar
të rrumbullakësisë së kokës


Mendimet

Kuajt e zinj
turfullonin
mbi blerimin e lëndinës
Një nga një
kullosnin
në vesën e syve
të pelës së bardhë
dhe mbyteshin


Ditë shkurti

Qielli i shtëpisë
e thuri djepin
për poezitë


Dielli im
e ndërroi rrugën
përtej shtëpisë


Poezitë pinë brymë
dhe qajnë
Atlantidën


Në perëndim të jetës

Perëndimi fërfëllon
në përskuqjen e qiellit
si lindja

I perënduari i tokës
pandeh se bën
jetëdielli

ngjitet lart
dhe shpejton
vdekjen

NATA PA NJERI

Poezi nga Valdete Antoni

Nata pa njeri

I paskam në ballë
Tërë sytë e kukullave të mia
Eci, dhe, ato pulisin qerpikët
Shohin rrugën të mrekulluar
Ngulen në qafat e përkulura të pijanecëve
Vështrojnë pas xhamave të Bareve…

Vë pëllëmbën mbi ballë t’u zë pamjen
Atyre syve të vegjël të pikturuar
Por, ndjej, që sytë e mi janë
Vetëm dy gropa bosh.

Pas ëndrrës

Me një vëth po binte ëndrra,
Në rroba i vareshin hala pishe
Rruga qenka vetëm sy
Ndërsa ai ka hyrë në shtëpi
Me vathin e saj të gëlltitur.

Mos ishe ti

Mos ishe ti që vure pëllëmbën
Mbi tubin e ujit që rridhte
Kur shembëm shtëpinë time shekullore?

Të, që ia fërkoja dërrasat me këmbë
Të holla
Atë që dridhej kur binte shi
Dhe kisha kaq frikë se nuk të kisha ty.

Patjetër ti do kesh qenë
Që uji ndërron rrugë dhe
pas tridhjetë vjetësh
Rrjedh këtu, ku e pimë ujë
Në të njëjtën gotë të dy.

Po qaj me këngën e zogut

Po digjen gurët
Me atlete të kaltra vrapoj
Mbi hapa të thyer
Qaj si fëmijë i stërrrahur
ë…ë…një zog i vogël…rri në fo…ë…
këndoj me zërin e një burri:
një zog i vogël rri në fole
ka frikë se…
ë…ë…ë..një zog i vo…ë…ë…

në fyt kam një burrë
në buzë kam njëmijë
po digjen gurët
më digjen këmbët
atletet sytharë ndjekin këngën e zogut.


Ndjej si e verbër

Më prek pak dorën
Dhe ti kujton
Se jam e verbër
Nis më rrëfen rrugën
Pa e kuptuar të tjerët
Më shikon sytë
Kanë shumë dritë
Për të qenë të verbër
Prit, të lutem mos flit
Ndjej si e verbër.


Fis xixëllonjash

Xixëllonjat plaka
Na vijnë tek këmbët
Ato të rejat
Na harkojnë duart,
mbi kokat tona
Ulin sytë të voglat.

Nga netët e fshehta
Zbriti në një natë
Më i bukuri fis xixëllonjash

DESHIRA E GRUAS

VALDETE ANTONI
cikel poetik
________________


Bar “ Dashnia “

Ninëzat e dritës
janë var tek xhami
Me duart e natës
i lëviz, duke i nda si tespihe


Në perëndim të jetës

Perëndimi fërfëllon
në përskuqjen e qiellit
si lindja

I perënduari i tokës
pandeh se bën
jetëdielli

ngjitet lart
dhe shpejton
vdekjen


Bukuria

Rrezja e syrit mësoi të flasë
fjala krijoi rrezet në trup
Burri mori pasqyrën
ja drejtoi rrezeve
dhe tha
Gruaja


Pasurim

Gjithë këtë flori
që dielli e derdh mbi pellg
ma piklon në fytyrë
një trumcak duke u larë


* * *

Pse shoh plagët e qenit
Dua të shoh fytyrën
e Atij
që i shëron plagët


Fëmijë gjysmëshekulli

Flatrova për gjysmëshekulli
dhe kurrë nuk kam parë
pëllumba të vdekur
vetëm të ndalur
mbi supet e tim eti

Ngjallet Ai
dhe mi fsheh
apo pëllumbat
nuk vdesin


Fjala e harruar

Kurriz më kurriz
mbi një dyshek të gjerë
sa një kurriz

Frymët nisen në dy anë
dhe takohen me frikë

Bryma hyn në gjokset
dhe shkruan
fjalën e harruar
me gisht


* * *

Qenka frika nga lumturia
Ajo
që i bën njerëzit
të trishtuar


* * *

Merimanga e kuqe
u plak
në arkën e çarçafëve të pajës
të nonabëbës time
U ngrit çalë çalë
dhe më preu flokët


Ëndërrita

Ëndrrita
buzëçelur
në Pemishten degëtharë
Rrënjënyje
priste pritja
asnjë lule, asnjë fletë

Vinin zogj
edhe me konin
sqep më sqep
e gojë më gojë
Gunga gunga
u bë pritja
në Pemishten pa mollë

Ëndërrita
Ëndërrita
U terr pritja
Jam Pemishtja
gjithë sythe
si sqepzogu


Pa kryeqytet

Tani në Lisbonë
është ora dymbëdhjetë
në Bangkok
ora është shtatë
në Tokio, nëntë
Si quhet kryeqyteti yt
të gjej Orën time
në Kalendar të Perandorive


Ne “ Diten e Veres”

Çika e mëngjesit
e pikasi
gishtin e gjelbërt të zymbylit
kur po buiste nga dheu

Ajo u ul te dritorja
dhe syri i hapej i hapej
me rritjen e atij trupi hollak
që vishej çuditshëm me petale
dhe ngrihej mbi vazo
si një djalosh
këmbëgjate

Mëngjesi e thirri çikën
me merakun e Atit
por Ajo s‘u gjegj
toki Mbrëmjen e vonuar
dhe cikën
ia la amanet


Deshira e gruas

Si gjirafë
pa qafë
nën shigjetën
e burrit
rri e shtrirë
deshira


Hija e mbrëmjes

Me dorashka drite
hija e mbrëmjes
do të më gëzojë flokët
por ato dridhen ngashërimi


* * *
Burri fytyr-skuqur pamundësie
për tu vjedhur
Gruaja meit e gjitha
bluan dhe tret ikjen e tij
si pluhur gjarpri


Thatësirë

Duar gruaje që gërryejnë
gjunjëndragur dyshemenë
me zemrën që peshon
nga mungesa

Gjinjtë ndyhen
në llom e shkumë
e lëkunden
të ndjellur nga toka


Balli ruan
nden floknajën e qullur
gacat
e gjunjëve dhe gjinjve
si dyshemeja farfurinë
në tharje


* * *

Perdja u shty
dhe rrezja pa shtresat
e fjetura vetëm
dhe gruan
që paloste natën


Si fole lejleku

Mekati hyri në zemër
si lejlek i vogël
pa krahë pa sqep
zemra u tha
si fole